Janusz Sroka

Życiorys

Janusz Sroka, wychowanek Cracovii, w swoim debiucie w ekstraklasie zapisał się w historii jako najmłodszy piłkarz, przystępując na boisko 23 listopada 1969 roku, mając zaledwie 15 lat i 57 dni. To wydarzenie z pewnością na długo pozostanie w pamięci kibiców. Po zakończeniu przygody z Cracovią kontynuował karierę seniorską w zespole Szombierek Bytom.

Janusz Sroka zyskał swoją reputację ze względu na boiskową brutalność. Jesienią 1978 roku w ciągu tygodnia złamał nogi zarówno Emilowi Szymurze z drużyny ROW Rybnik, jak i Jerzemu Dworczykowi, piłkarzowi Zagłębia Sosnowiec. W związku z tym otrzymał przydomki „Marchwickim” oraz „wampirem z Dąbrowy”.

W sezonie 1979/80, razem z Szombierkami, Janusz Sroka sięgnął po Mistrzostwo Polski. W następnym sezonie zespół uplasował się na 3. miejscu w lidze, co pozwoliło im zakwalifikować się do rozgrywek o Puchar UEFA. Szczególnie pamiętny był mecz z Feyenoordem, który odbył się 16 września 1981 roku. W trakcie spotkania, przy wyniku 0:0, Sroka miał okazję na zdobycie gola z rzutu karnego, ale tego nie wykorzystał. Jak mówił ówczesny trener Hubert Kostka, piłkarz został zdekoncentrowany przez Willema van Hanegema, który w trakcie rozbiegu rzucił Srodze fragment murawy boiska pod nogi.

W sezonie 1982/83 Sroka rozegrał w barwach Szombierek 30 meczów, w których zdobył 2 gole, potwierdzając swoje umiejętności na boisku.

Przypisy