Kamienica przy ulicy Grodzkiej 49 w Krakowie

Historia kamienicy

Kamienica przy ulicy Grodzkiej 49 w Krakowie ma bogatą historię. Została wzniesiona w II ćwierci XIV wieku. Już w II połowie XV wieku dokonano ważnych przekształceń budynku. W 1575 roku budynek stał się własnością kościelną, co sprawiło, że przez kolejne stulecia zamieszkiwali w nim wikariusze zamkowi aż do początku XIX wieku.

W 1809 roku nieruchomość przeszła w ręce rządu Księstwa Warszawskiego, a następnie, w 1815 roku, stała się własnością prywatną. W 1879 roku kamienica przeszła gruntowną przebudowę według projektu Wandalina Beringera. Warto zaznaczyć, że ostatnia przebudowa budynku miała miejsce w 1924 roku, kiedy to architektem odpowiedzialnym za projekt był Henryk Lamensdorf.

Od 2004 roku we wnętrzach kamienicy mieści się Włoski Instytut Kultury, co nadaje temu miejscu nowy kontekst kulturowy. Dodatkowo, istotnym wydarzeniem w historii kamienicy jest jej wpisanie do rejestru zabytków, co miało miejsce 2 maja 1967 roku. Kamienica jest również uwzględniona w gminnej ewidencji zabytków, podkreślając jej znaczenie w kontekście dziedzictwa kulturowego Krakowa.

Przypisy