Kamienica Pod Konikiem w Krakowie

Historia

Kamienica Pod Konikiem w Krakowie ma bardzo bogatą historię, sięgającą drugiej połowy XVI wieku. W tej epoce budynek przeszedł w ręce rodzin mieszczańskich o niemieckich korzeniach, takich jak Schillingowie i Schoenbeckowie.

W drugiej połowie XVII wieku oraz pierwszej połowie XVIII wieku, nieruchomość była w posiadaniu J. Markiewicza, który zajmował się handlem ziołami. W tym okresie zrealizowano również ważne prace budowlane, jakie miały miejsce w XVII wieku — dobudowano drugie piętro tylnej oficyny oraz wzniesiono boczną oficynę, w której znajdowała się cembrowana studnia.

W ostatnich latach XVIII wieku, właścicielem kamienicy został S. Stachowicz, który prowadził tu drukarnię w latach 1754-1758. To ważne wydarzenie ukazuje rozwój lokalnego rzemiosła i przemysłu.

W 1854 roku budynek przeszedł znaczną przebudowę w stylu neoklasycyzmu, zachowując oryginalną fasadę. Przemiany te miały miejsce dzięki inicjatywie kupca J. Fischera, w oparciu o projekty architektów B. Trennera oraz najprawdopodobniej P. Barańskiego.

Do 1883 roku, gdy połączono kamienicę z budynkiem Januszewiczowskim, na parterze znajdował się sklep materiałów korzennych oraz skład papierniczy Fischera. Warto zaznaczyć, że w czwartej ćwierci XIX wieku dokonano scalania budynku frontowego oraz oficyn, przekształcając go w trzyskrzydłowy gmach, który zachował pierwotne drewniane ganki.

W latach 30. XX wieku, w kamienicy działał popularny kabaret Bury Melonik, z udziałem artystów takich jak A. Polewski i B. Hoffmann. To znakomity przykład na to, jak obiekt ten przekształcał się przez wieki, by stać się ważnym punktem kulturowym w Krakowie.

Przypisy