Kamienica Bartynowskich w Krakowie

Historia

W średniowieczu oraz w czasach nowożytnych na miejscu dzisiejszej kamienicy istniały trzy mieszczańskie domy. Jeden z tych budynków w połowie XVII wieku należał do rodziny Mogliców, dzięki czemu zyskał nazwę Kamienica Moglicowska. W II połowie XVIII wieku nastąpiło połączenie tych obiektów, co zapoczątkowało nowy rozdział w historii tej lokalizacji.

W latach 1808–1811 przeprowadzono gruntowną przebudowę, która nadała kamienicy obecny wygląd. Zleceniodawcą tych prac był kupiec Jan Kanty Sztumer. Od drugiej ćwierci XIX wieku, kamienica znalazła się w rękach rodziny Bartynowskich, a w szczególności Piotra Bartynowskiego, który był prezesem Sądu Apelacyjnego Wolnego Miasta Krakowa.

Dnia 27 kwietnia 1966 roku, kamienica została wpisana do rejestru zabytków, co podkreśla jej znaczenie w kontekście historycznym. Obiekt figuruje również w gminnej ewidencji zabytków, co świadczy o jego wartości dla lokalnej kultury i historii.

Architektura

Kamienica Bartynowskich, z imponującą dwiema kondygnacjami, wyróżnia się klasycystycznym stylem w odmianie empire. Jej elewacje są estetycznie zaprojektowane, a fasada, która rozciąga się na dziesięć osi, zwrócona jest w kierunku ulicy św. Tomasza.

W centralnej części budynku zauważamy dwukondygnacyjny ślepy portyk, który prowadzi do głównego wejścia. Nad nim widnieje fronton z bogato zdobioną dekoracją rzeźbiarską w tympanonie, co dodaje całości elegancji i charakteru. Natomiast elewacja ulokowana od strony ulicy św. Krzyża składa się z jedenaście osi i prezentuje skromniejszą formę.

Wnętrza kamienicy zachwycają przestronnością, a szczególnie obszerna sień, której strop oparty jest na solidnych kamiennych kolumnach, podkreślając wspaniałość architektonicznego zamysłu.

Przypisy