Krystyna Pieradzka

Życiorys

Krzysztof Pieradzka to wybitna postać, która ukończyła studia z zakresu historii i romanistyki naUniwersytecie Jagiellońskim. W 1932 roku obroniła doktorat pod kierunkiem Jana Dąbrowskiego, co otworzyło jej drzwi do kariery akademickiej.

W 1935 roku rozpoczęła pracę w Katedrze Historii Średniowiecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie zyskała uznanie w środowisku naukowym. W okresie II wojny światowej zaangażowała się w działalność Armii Krajowej. Po zakończeniu konfliktu, w 1945 roku, powróciła na Uniwersytet i objęła kierownictwo Zakładu Historii Powszechnej Średniowiecza.

W swojej pracy badawczej Krystyna Pieradzka skupiła się na dziejach Krakowa w okresie XIII–XVI wieku, a także na historii Śląska i Łużyc. Habilitację uzyskała w 1945 roku, a tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymała w 1972 roku. Po zakończeniu kariery naukowej, jej wkład w rozwój historii pozostaje w pamięci wielu pokoleń.

Krystyna Pieradzka została pochowana na Cmentarzu Rakowickim, w kwaterze D na północy, co stanowi świadectwo jej zasług i znaczenia w polskiej nauce historycznej.

Wybrane publikacje

W dorobku Krystyny Pieradzki znajdują się liczne publikacje, które w znaczący sposób przyczyniły się do badań nad historią i kulturą Polski. Jej prace obejmują różnorodne tematy, często skupiając się na dziejach regionalnych.

• Na szlakach Łemkowszczyzny, wydana w 1939 roku, z reedycją w 1990 i 2009,
• Kaźko Szczeciński (1345-1377) na tle polityki pomorskiej Kazimierza Wielkiego, Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Szkolnych, 1947,
• Bitwa pod Legnicą (1241), Warszawa: Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1948,
• Uwagi o bartnictwie na Łużycach, Kraków: Studium Słowiańskie Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1949,
• Walki Słowian na Bałtyku w X-XII wieku, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1953,
• Związki Długosza z Krakowem, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1975.

Przypisy