Stefan Witkowski (generał)

Życiorys

Stefan Witkowski przyszedł na świat 22 września 1873 roku w Krakowie, w rodzinie Karola i Marii z Galińskich. Już w młodym wieku, bo 18 sierpnia 1893 roku, po ukończeniu siedmioklasowej wojskowej szkoły realnej, rozpoczął swoją profesjonalną karierę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii. Do rangi majora awansowano go ze starszeństwem od 1 listopada 1912 roku. W tym samym roku otrzymał przydział do Korpuśnej Szkoły Oficerów, z siedzibą w Ołomuńcu, pozostając jednocześnie oficerem nadetatowym 54 pułku piechoty c. i k.

W dniu 1 listopada 1917 roku, z 110. lokatą, został awansowany na pułkownika, wciąż pozostając oficerem nadetatowym w 20 pułku piechoty c. i k. W 1918 roku trafił do włoskiej niewoli, jednak w 1919 roku, po uwolnieniu, dołączył do Armii Polskiej we Francji. W tej armii pod dowództwem generała Hallera został przydzielony najpierw do 10 pułku strzelców polskich, a później do 7 Dywizji Strzelców Polskich.

30 września 1919 roku Witkowski został mianowany zastępcą dowódcy Szkoły Sztabu Generalnego mieszczącej się w Warszawie. Z dniem 1 kwietnia 1920 roku uzyskał zatwierdzenie w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 23 lipca 1920 roku, przybywszy rano do Grodna, objął dowództwo grupy operacyjnej od generała Adama Mokrzeckiego, która działała w ramach Frontu Północno-Wschodniego. Formalnie został dowódcą tej grupy operacyjnej na mocy dekretu Naczelnego Wodza z 8 sierpnia 1920 roku.

Od 15 sierpnia 1920 roku pełnił służbę w Departamencie I Broni Głównych oraz Wojsk Taborowych Ministerstwa Spraw Wojskowych, a od 1 września tego samego roku w Centralnej Komisji Wyszkolenia. 9 maja 1921 roku został powołany na członka Oficerskiego Trybunału Orzekającego. 3 maja 1922 roku, po weryfikacji, otrzymał stopień generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku oraz 13. lokatą w korpusie generałów. Ostatecznie, z dniem 31 grudnia 1923 roku, przeszedł na stan spoczynku w wyniku superrewizji.

Na emeryturze osiedlił się w Warszawie, przy Alei 3 Maja 16. 26 kwietnia 1931 roku został wybrany na wiceprezesa Polskiego Związku Łyżwiarskiego, a w roli sędziego głównego wziął udział w Mistrzostwach Europy w łyżwiarstwie figurowym, które miały się odbyć w Zakopanem w dniach 3-6 lutego 1939 roku. Po II wojnie światowej pracował jako nauczyciel w Technikum Górniczym w Rybniku, obecnie znanym jako Zespół Szkół Technicznych. Ostatecznie, zmarł 25 stycznia 1954 roku w Rybniku.

Witkowski był żonaty z Amelią Czerny-Breyl, z którą doczekał się jednego dziecka.

Ordery i odznaczenia

Stefan Witkowski, wybitny generał, odznaczony był licznymi medalami i orderami za swoje zasługi, które dokumentują jego wojskową karierę oraz poświęcenie dla kraju. Poniżej przedstawiamy jego wyróżnienia:

• Złoty Krzyż Zasługi, przyznany 19 marca 1931 roku,
• Order Korony Żelaznej 3 klasy z dekoracją wojenną oraz mieczami (Austro-Węgry),
• Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy z dekoracją wojenną i mieczami (Austro-Węgry),
• Srebrny Medal Zasługi Wojskowej Signum Laudis z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry),
• Brązowy Medal Zasługi Wojskowej Signum Laudis z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry),
• Brązowy Medal Zasługi Wojskowej Signum Laudis na czerwonej wstążce (Austro-Węgry),
• Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry),
• Brązowy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii (Austro-Węgry),
• Krzyż Jubileuszowy Wojskowy (Austro-Węgry),
• Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry),
• Medal Pamiątkowy Bośniacko-Hercegowiński (Austro-Węgry).

Przypisy