Edward Kaczor

Życiorys

Edward Kaczor przyszedł na świat w rodzinie Michała oraz Marianny z Zalasów. W młodości podjął naukę w krakowskiej Wyższej Szkole Przemysłowej, co miało wpływ na jego późniejsze życie zawodowe.

W 1917 roku został powołany do armii austriackiej, gdzie wkrótce zaciągnął się do walk na froncie włoskim. Niestety, podczas tych działań wojennych wpadł w ręce nieprzyjaciela i trafił do niewoli.

Po powrocie z niewoli, w styczniu 1919 roku zaciągnął się do Armii Polskiej we Francji. W maju tegoż roku, wstępując w szeregi 9 pułku strzelców, wrócił do ojczyzny. Już w czerwcu otrzymał awans na dowódcę plutonu w 51 pułku piechoty Strzelców Kresowych oraz mianowanie na podporucznika.

Odważnie brał udział w walkach, szczególnie podczas wojny polsko-bolszewickiej. Jego heroizm ujawnił się podczas walk pod Bucniami, gdzie zbliżył się do pozycji bolszewickich i przy użyciu granatów zlikwidował gniazdo oporu. Niestety, w wyniku tych działań odniósł ciężkie rany.

Za swoją odwagę oraz poświęcenie w obronie ojczyzny został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po zakończeniu działań wojennych i demobilizacji, Kaczor osiedlił się w Borysławiu, gdzie pracował w przemyśle naftowym. Po zakończeniu II wojny światowej, osiedlił się na Górnym Śląsku. Zmarł w Mysłowicach, gdzie również znalazł miejsce swojego spoczynku.

Przypisy